منو

22
پنج شنبه, اکتبر

عضو شورای سیاستگذاری سی و هفتمین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران اعلام کرد که عزم مدیران بر برگزاری این رویداد سینمایی به صورت فیزیکی اما سختگیرانه و محدود در وضعیت کرونا است.

افتتاحیه نمایشگاه گروهی هنر های تجسمی "در زمان ما" با گالری گردانی کیان دخت صادقی یام ، روز جمعه ٩ اسفند ماه ١٣٩٨ ، ساعت ١٧ در گالری خانه عکاسان جوان برگزار شد.


گزارش و تحقیق : دکتر ونوشه شکری
میراث معماری صنعتی بر طبق بیانیه های مؤسسه های بین المللی آن چیزی است که از گذشته مانده است و ما میتوانیم به طریقی در آینده از آن استفاده کنیم و به آینده انتقال دهیم . میراث معماری صنعتی به ندرت به یک مکان و یا محدود های جدا افتاده محدود می شود ، معمولا شامل مجموعه سایت های مرتبط با هم درچشم اندازی گسترده قابل مشاهده است که حاوی شواهدی از عوامل تولید، انتقال، سازما ندهی و سایر فرایندهای صنعتی است.
میراث صنعتی بیان کننده بخشی از تاریخ معماری وشهری است که جنبه های صنعتی شدن دنیای امروز را نشان می دهد . حفظ آنها نه تنها از لحاظ علمی، بلکه از نظر جنبه های اقتصادی نیز مهم است. سرمایه گذاری و استفاده مجدد از مواریث صنعتی )به خصوص استفاده مجدد فرهنگی( می تواند به عنوان ابزار رشد اقتصادی، فرهنگی و همچنین ایجاد شغل مؤثر واقع شود.
بقایای صنعتی هر کشور گواه فعالیت ها و دستاوردهای تاریخیست که انگیزه های شناسایی و حفاظت از آن را به دنبال می آورد . با تزریق یک کاربری جدید می توان بهره وری اقتصادی، تجدید حیات و میزان رضایتمندی مجموعه را توسعه داد. فرصت استفاده مجدد از میراث صنعتی، ضمن توسعه احترام سرمایه فرهنگی، پایداری اجتماعی را فراهم ساخته و شرایط برای مشارکت های جوامع محلی در حمایت و حفاظت این میراث را ممکن می سازد.در واقع بازآفرینی و باززنده سازی میراث صنعتی، مجموعه اقداماتی اسهت که بخش هایی از میراث صنعتی که در طول زمان به دلایلی دچار افت منزلت اجتماعی و رکود شده مجدداً به زندگی باز گردانده شود. در این فرآیند ممکن است که اختصاص کاربری جدید با نقش سابق خود همراستا بوده و یا در برنامه ریزی مجدد، نقشی جدید را بر عهده گیرند . به این معنا که ممکن است فیزیک و سازمان فضایی بنای حاضر با سازمان فضایی ساختمان کن شباهت داشته ولی رفتار سازمانی فضایی معاصر و هنجارهای حادث شده از آن هیچ شباهتی به آنچه از قبل بوده نداشته باشد و خود از شخصیت و هویتی مستقل برخوردار باشد. سازماندهی نامناسب سلسله مراتب، بازگو می کند که گویای پیچیدگی فرآیند احیاء در بازآفرینی می باشد.
استفاده مجدد از میراث صنعتی در اروپا
ساختمان های صنعتی متروکه در اروپا به طور فزاینده ای به فضای هنر تبدیل می شوند. برخی از آنها بیش از موفقیت تجاری هستند. بسیاری از مراکز فرهنگی و فضاهای هنری ایجاد شده در ساختمانهای قدیمی صنعتی سود چندانی به همراه ندارند. غالباً چنین مراكزی توسط سازمانهای عمومی یا بنیادها اداره می شوند ، بازسازی ساختمان ها با هزینه بودجه شهر ، وجوه بین المللی یا صندوق های اتحادیه اروپا انجام می شود. اما نمونه هایی از پروژه های موفق تجاری وجود دارد. به عنوان مثال ، کارخانه کابل هلسینکی با داشتن 11 نفر ، درآمد زیادی کسب می کند. به اینصورت که دفاتر ، سالن های کنفرانس و کنسرت ، استودیوهای تولیدی و سایر نیازهای کارآفرینان خلاق ، فضاهایی ایجاد شده و اجاره داده می شود.
این مرکز تلفن و کابل برقی سابق اکنون بزرگترین مرکز فرهنگی فنلاند است. در اینجا ، یک جامعه هنری پویا شکوفا می شود: موزه ها ، استودیوها ، گالری ها ، رستوران ها و سالن های اجرا و همچنین جشنواره ها و نمایشگاه ها در این مکان به صورت دایمی برگزار می شود.

کارخانه مرمت شده ای که در سال 1916 ساخته شده است به مرکز هنری
(کارخانه نیشکر ) Fabryka Trzciny تبدیل شده است.این کارخانه یکی از قدیمی ترین تاسیسات پس از صنعت است که در ساحل ورشو قرار دارد. از این ساختمان برای تولید مارمالاد ، مواد کنسرو شده و همچنین به عنوان مکانی برای تولید محصولات لاستیکی استفاده می شده است.
بازسازی 2 سال طول کشید. فضای داخلی معماری قدیمی را حفظ کرده است: دیوارهای مواد اولیه ، شبکه های عنکبوتی کابل ها ، ماشین های تولیدی بر منحصر به فرد بودن این مکان تأکید می کنند. مساحت کل ساختمانها 3 هزار متر مربع است. اکنون یک مرکز هنری ، فرهنگی و آموزشی است و انواع مختلفی از رویدادهای هنری را ارائه می دهد: نمایش های تئاتر ، نمایشگاه ها ، جشنواره های موسیقی ، کنسرت ها و سخنرانی ها. میزان تولید خود این مرکز هنری تقریباً 50٪ از کل فعالیت ها است ، مابقی آنها بصورت مشترک با مشتریان شخص ثالث و با شرایط تجاری انجام می شود.این مرکز هنری یک پروژه خصوصی است. ساختمان کارخانه اجاره داده شده و در خدمت اهداف تجاری است.

یکی دیگر از ساختمان های صنعتی در لهستان اخیراً زندگی دومی به نام Fabryka Sztuki "کارخانه استوکی" پیدا کرده است. این ساختمان در پایتخت صنعتی لهستان - شهر لودز واقع شده است. ایجاد فضای هنری در کارخانه های قدیمی به لطف ادغام چندین سازمان دولتی با شهر امکان پذیر شد. این کارخانه توسط یک برند اداره می شود. شرکا و بنیانگذاران این برند تئاتر Chorea ، مرکز هنری لودز و در همین شهر هستند. به منظور جذب بودجه برای بازسازی ساختمان ، تیم کارخانه استوکی یک برنامه تجاری به نام Art_Incubator (هنر- انکوباتور)تهیه کرد. پول برای بازسازی توسط شهر (50٪) و اتحادیه اروپا (50٪) اختصاص یافته است. این مرکز هنری، مجموعه ای برای اهداف مختلف است: از استودیوی عکس گرفته تا سالن های نمایشگاهی بزرگ
طبق برنامه تجاری پیش بینی شده این پروژه برای حمایت از کارآفرینان جوان خلاق لودز کار می کند. وظیفه اصلی اش این است که به جوانان و افراد خلاق آموزش یک تجارت رقابتی . همه ساکنان کارخانه نماینده شرکتهای کوچک هستند. رقابت برای اجاره دفتر در این کارخانه در سطح رقابت ایده ها انجام می شود تا شاخص های مالی بالقوه. با این وجود ، شرط اجباری برای هر مستاجر ثبت شرکت در شهر لودز و پرداخت مالیات به بودجه شهر است. این کارخانه داراری فضای مختلف و تا حدی تجهیزات کار می باشد. این محوطه مجهز به محل های کار ، کامپیوتر و هر آنچه برای شروع کار ضروری است می باشد. هزینه اجاره دفتر 20 یورو در ماه است. در عین حال ، هر یک از "ساکنان" می توانند به وکلا ، سرمایه داران و سایر متخصصان لازم برای اداره یک تجارت خصوصی مراجعه کنند. حداکثر مدت اجاره دفتر 2سال است. امروز ، در این مکان 26 کارآفرین خلاق مشغول هستند. در میان آنها عکاس ، گرافیست ، مجسمه ساز ، مرکزی برای تولید خلاقانه قرار دارند. این مجموعه به جز اجاره مکان ، روابط مالی با کارآفرینان ندارد. در آینده ، برای جذب سرمایه ، برخی از محل کارخانه برای اجاره دفترها و رویدادها برنامه ریزی شده است.


گزارش و تحقیق : دکتر ونوشه شکری
اصطلاح هنر چیدمان برای توصیف سازه های وسیع و ترکیبی استفاده می شود ، که اغلب برای یک مکان خاص یا برای یک دوره زمانی موقت طراحی شده اند. هنر چیدمان یک حرکت مدرن است معمولاً هنرمندان چیدمان قطعات را برای مکان های خاص طراحی می کنند . این شیوه به هنرمندان این امکان را می دهد تا به صورت تخصصی هر مکانی را به محیط دلخواه و تعاملی تبدیل کنند.
هنر چیدمان غالباً فضای کل اتاق یا گالری را اشغال می کنند که تماشاگر مجبور است از آن عبور کند تا بتواند کاملاً با اثر درگیر شود. آنچه هنر چیدمان را از مجسمه سازی یا سایر فرم های هنری سنتی متمایز می کند ، تجربه اثر بصورت کاملاً یکپارچه است و نه نمایش آثار هنری جداگانه و فردی. موضوع اصلی در هنر چیدمان تمرکز بر چگونگی ارائه تجربه متفاوت برای مخاطب است.
هنرمندانی چون آلن کاپرو ، از حدود سال 1957 به بعد از این شیوه برای ارائه آثار خود پرداختند. ، اگرچه قبل از آنها نیز ٍآثاری شبیه به این شیوه نیز ارائه شده اند ، مانند کرز شویتترز 1933 ، که محیطی از چندین اتاق در خانه شخصی اش در هانوفر ایجاد کرد. در مصاحبه ای که در سال 1965 منتشر شد ، آلن کاپرو درباره اولین اثر خود گفت:من فقط گالری ها را به سادگی پر کردم ... وقتی در را باز کردید ، خود را در میان یک محیط کامل یافتید ... مواد متنوع بودند: ورق های پلاستیکی ، سلفون خرد شده ، تارهای نوار اسکاچ ، بخش هایی از مینای بریده و داغدار و پارچه های رنگی و ...همچنین پنج دستگاه در سراسر فضا، صداهای الکترونیکی را که من آهنگسازی کرده بودم، پخش می کردند.
از دهه 1960 ایجاد تاسیسات به یک رشته اصلی در هنر تبدیل شده است. این مسئله به طور فزاینده ای از اوایل دهه 1990 رخ داد تا "سقوط" بازار هنر در اواخر دهه 1980 که منجر به تجدید علاقه در هنر مفهومی شد (هنر بیشتر از اشیاء روی ایده ها متمرکز شده بود). مواد متفرقه (رسانه های مختلط) ، نور و صدا برای هنر چیدمان اساسی هستند.
مانند اکثر عناصر و روش هایی که هنر مدرن و معاصر را تشکیل می دهند ، هنر چیدمان به نوآوری علاقه دارد. گرچه شبیه به مجسمه سازی و مربوط به طیف وسیعی از ژانرهای هنری اخیر است، اما عمل همه جانبه روشی بی نظیر برای تجربه هنر ارائه می دهد. برای درک اهمیت چنین شیوه ای ، مهم است که خصوصیات متمایز آن تا تأثیرات هنری اش را درک کنیم.
یک ویژگی مهم هنر چیدمان توانایی آن است که از لحاظ فیزیکی با بینندگان ارتباط برقرار کند. همه مدیوم های هنری توانایی درگیر کردن افراد را دارند ، اما اکثر آنها در تجربه های تعاملی، مخاطب را کاملاً غوطه ور نمی کند. این ویژگی منحصر به فرد علاوه بر تسهیل گفتگو بین ناظران و آثار هنری ، به معنای واقعی کلمه، افراد را به دیدن هنر از منظرهای جدید و متفاوت دعوت می کند .
مقیاس بزرگ
معمولاً هنرمندان قطعات را برای نصب در مکان های خاص طراحی و اجرا می کنند . این ویژگی به آنها این امکان را می دهد تا به صورت تخصصی هر مکانی را به یک محیط دلخواه و تعاملی در مقیاسی وسیع تبدیل کنند. مجسمه های قابل توجه آنها بیننده ها را قادر می سازد تا به طور کامل در محیطی بزرگ و متفاوت غوطه ور شوند. در بسیاری از موارد ، حتی به آنها امکان می دهد تا بنشینند ، بایستند و یا به روش خود فضای اثر را درک و تجربه کنند - توانایی مشخصی که معمولاً در اشکال سنتی هنری دیده نمی شود.
مکانی خاص
برخلاف مجسمه ها ، نقاشی ها و آثاری مشابه ، معمولاً نصب و راه اندازی با مکان های خاصی در ذهن برنامه ریزی می شود ، از اتاق هایی در گالری ها و موزه ها گرفته تا فضای بیرون. با توجه به ماهیت استراتژیک طراحی آنها و منحصر به فرد بودن محیط اطرافشان ، آثار هنری خاص در سایت ، زیبایی و تجربه ویژه ای را تضمین می کنند.
فضای چیدمان می تواند بسته باشد (محدود به یک اتاق انتظار ، آشپزخانه و ...) یا باز باشد (یک پل ، یک میدان گندم ، یک مربع ، یک خیابان ، یک شهر و ...) بنابراین ، هنر امروز با مشخصه مفهوم چیدمان دوباره تعریف می شود.همچنین می توان مفهوم حجم را دگرگون کرد: چیدمان را می توان به عنوان یک شی با اندازه کوچک در یک فضای بسیار بزرگ درک کرد.
معرفی چند نمونه از هنر چیدمان در دنیا
مردان ذوب شده
هنرمند برزیلی نله آیزدو Nele Azevedo تعدادی چهره را از یخ حک کرد و آنها را در پله هایی در میدان مرکزی ژاندارمن قرار داد که در طی حدود نیم ساعت شروع به ذوب شدن کردند.

هنر چیدمان با آب نبات
اینستالیشنی از آب نبات ، پلاستیک و اسباب بازی ها. ترکیبات پیچیده ای از مواد تلفیقی ، که احساس مخاطب درگیر می کند. مخاطب با صداها و بوها و رنگ ها و بافت ها ، استعاره ها و نمادنگاری ها که اغلب به روش های طنزآمیز مورد استفاده قرار می گیرند ، احاطه می شوند.

دو دست بزرگ از هتل کاآگردو Caagredo پشتیبانی می کند
در طول دوسالانه هنر ونیز 2017 ، هنرمند ایتالیایی ، لورنزو کوین ، مجسمه ای غول پیکر را با دو دست بزرگ که از کانال بزرگ بیرون می آمد ، برپا کرد. این مجسمه عظیم به نمایش گذاشته شده توسط گالری Halcyon ، بیانیه جسورانه در مورد اثرات گرم شدن کره زمین عمل می کند. کوین ، که در مجسمه های خود از قطعات بدن - و به ویژه دست ها - استفاده می کند ، از اندام های غول پیکر به عنوان نیرویی از طبیعت استفاده می کند که ساختار جانبی کانال را مهار می کند و در عین حال نیرویی را نشان می دهند. و در نهایت طبیعت به همان اندازه قادر به از بین بردن آن است.

زمینی پر از نور
زمینی پر از روشنایی در مقیاس بزرگ توسط طراح روشنایی بروس مونرو ایجاد شده است. زمین پر از نور با بیش از 15000 چراغ جداگانه تشکیل شده است. این نورها در محیط های متنوعی کاشته شده اند ، نورها به آرامی تغییر رنگ می دهد و زمینه ای نورانی ایجاد می کنند.


گزارش و تحقیق : دکتر ونوشه شکری
اصطلاح هنر چیدمان برای توصیف سازه های وسیع و ترکیبی استفاده می شود ، که اغلب برای یک مکان خاص یا برای یک دوره زمانی موقت طراحی شده اند. هنر چیدمان یک حرکت مدرن است معمولاً هنرمندان چیدمان قطعات را برای مکان های خاص طراحی می کنند . این شیوه به هنرمندان این امکان را می دهد تا به صورت تخصصی هر مکانی را به محیط دلخواه و تعاملی تبدیل کنند.
هنر چیدمان غالباً فضای کل اتاق یا گالری را اشغال می کنند که تماشاگر مجبور است از آن عبور کند تا بتواند کاملاً با اثر درگیر شود. آنچه هنر چیدمان را از مجسمه سازی یا سایر فرم های هنری سنتی متمایز می کند ، تجربه اثر بصورت کاملاً یکپارچه است و نه نمایش آثار هنری جداگانه و فردی. موضوع اصلی در هنر چیدمان تمرکز بر چگونگی ارائه تجربه متفاوت برای مخاطب است.
هنرمندانی چون آلن کاپرو ، از حدود سال 1957 به بعد از این شیوه برای ارائه آثار خود پرداختند. ، اگرچه قبل از آنها نیز ٍآثاری شبیه به این شیوه نیز ارائه شده اند ، مانند کرز شویتترز 1933 ، که محیطی از چندین اتاق در خانه شخصی اش در هانوفر ایجاد کرد. در مصاحبه ای که در سال 1965 منتشر شد ، آلن کاپرو درباره اولین اثر خود گفت:من فقط گالری ها را به سادگی پر کردم ... وقتی در را باز کردید ، خود را در میان یک محیط کامل یافتید ... مواد متنوع بودند: ورق های پلاستیکی ، سلفون خرد شده ، تارهای نوار اسکاچ ، بخش هایی از مینای بریده و داغدار و پارچه های رنگی و ...همچنین پنج دستگاه در سراسر فضا، صداهای الکترونیکی را که من آهنگسازی کرده بودم، پخش می کردند.
از دهه 1960 ایجاد تاسیسات به یک رشته اصلی در هنر تبدیل شده است. این مسئله به طور فزاینده ای از اوایل دهه 1990 رخ داد تا "سقوط" بازار هنر در اواخر دهه 1980 که منجر به تجدید علاقه در هنر مفهومی شد (هنر بیشتر از اشیاء روی ایده ها متمرکز شده بود). مواد متفرقه (رسانه های مختلط) ، نور و صدا برای هنر چیدمان اساسی هستند.
مانند اکثر عناصر و روش هایی که هنر مدرن و معاصر را تشکیل می دهند ، هنر چیدمان به نوآوری علاقه دارد. گرچه شبیه به مجسمه سازی و مربوط به طیف وسیعی از ژانرهای هنری اخیر است، اما عمل همه جانبه روشی بی نظیر برای تجربه هنر ارائه می دهد. برای درک اهمیت چنین شیوه ای ، مهم است که خصوصیات متمایز آن تا تأثیرات هنری اش را درک کنیم.
یک ویژگی مهم هنر چیدمان توانایی آن است که از لحاظ فیزیکی با بینندگان ارتباط برقرار کند. همه مدیوم های هنری توانایی درگیر کردن افراد را دارند ، اما اکثر آنها در تجربه های تعاملی، مخاطب را کاملاً غوطه ور نمی کند. این ویژگی منحصر به فرد علاوه بر تسهیل گفتگو بین ناظران و آثار هنری ، به معنای واقعی کلمه، افراد را به دیدن هنر از منظرهای جدید و متفاوت دعوت می کند .
مقیاس بزرگ
معمولاً هنرمندان قطعات را برای نصب در مکان های خاص طراحی و اجرا می کنند . این ویژگی به آنها این امکان را می دهد تا به صورت تخصصی هر مکانی را به یک محیط دلخواه و تعاملی در مقیاسی وسیع تبدیل کنند. مجسمه های قابل توجه آنها بیننده ها را قادر می سازد تا به طور کامل در محیطی بزرگ و متفاوت غوطه ور شوند. در بسیاری از موارد ، حتی به آنها امکان می دهد تا بنشینند ، بایستند و یا به روش خود فضای اثر را درک و تجربه کنند - توانایی مشخصی که معمولاً در اشکال سنتی هنری دیده نمی شود.
مکانی خاص
برخلاف مجسمه ها ، نقاشی ها و آثاری مشابه ، معمولاً نصب و راه اندازی با مکان های خاصی در ذهن برنامه ریزی می شود ، از اتاق هایی در گالری ها و موزه ها گرفته تا فضای بیرون. با توجه به ماهیت استراتژیک طراحی آنها و منحصر به فرد بودن محیط اطرافشان ، آثار هنری خاص در سایت ، زیبایی و تجربه ویژه ای را تضمین می کنند.
فضای چیدمان می تواند بسته باشد (محدود به یک اتاق انتظار ، آشپزخانه و ...) یا باز باشد (یک پل ، یک میدان گندم ، یک مربع ، یک خیابان ، یک شهر و ...) بنابراین ، هنر امروز با مشخصه مفهوم چیدمان دوباره تعریف می شود.همچنین می توان مفهوم حجم را دگرگون کرد: چیدمان را می توان به عنوان یک شی با اندازه کوچک در یک فضای بسیار بزرگ درک کرد.
معرفی چند نمونه از هنر چیدمان در دنیا
مردان ذوب شده
هنرمند برزیلی نله آیزدو Nele Azevedo تعدادی چهره را از یخ حک کرد و آنها را در پله هایی در میدان مرکزی ژاندارمن قرار داد که در طی حدود نیم ساعت شروع به ذوب شدن کردند.

هنر چیدمان با آب نبات
اینستالیشنی از آب نبات ، پلاستیک و اسباب بازی ها. ترکیبات پیچیده ای از مواد تلفیقی ، که احساس مخاطب درگیر می کند. مخاطب با صداها و بوها و رنگ ها و بافت ها ، استعاره ها و نمادنگاری ها که اغلب به روش های طنزآمیز مورد استفاده قرار می گیرند ، احاطه می شوند.

دو دست بزرگ از هتل کاآگردو Caagredo پشتیبانی می کند
در طول دوسالانه هنر ونیز 2017 ، هنرمند ایتالیایی ، لورنزو کوین ، مجسمه ای غول پیکر را با دو دست بزرگ که از کانال بزرگ بیرون می آمد ، برپا کرد. این مجسمه عظیم به نمایش گذاشته شده توسط گالری Halcyon ، بیانیه جسورانه در مورد اثرات گرم شدن کره زمین عمل می کند. کوین ، که در مجسمه های خود از قطعات بدن - و به ویژه دست ها - استفاده می کند ، از اندام های غول پیکر به عنوان نیرویی از طبیعت استفاده می کند که ساختار جانبی کانال را مهار می کند و در عین حال نیرویی را نشان می دهند. و در نهایت طبیعت به همان اندازه قادر به از بین بردن آن است.

زمینی پر از نور
زمینی پر از روشنایی در مقیاس بزرگ توسط طراح روشنایی بروس مونرو ایجاد شده است. زمین پر از نور با بیش از 15000 چراغ جداگانه تشکیل شده است. این نورها در محیط های متنوعی کاشته شده اند ، نورها به آرامی تغییر رنگ می دهد و زمینه ای نورانی ایجاد می کنند.

برگرفته از روایت دینی در راستای ترویج فرهنگ دینی مذهبی(شهادت) در راستای به تصویر کشیدن الگوی رفتار مذهبی در جوانان این مجموعه با به کار گیری هنرمندان حرفه ای سعی در ایجاد یک اپیزودی هنری ۲۰ قسمته در قاب تلویزیون می نماید.


گزارش و تحقیق : دکتر ونوشه شکری
حمام های کاراکالا Terme di Caracalla
حمام ها"terme" به زبان ایتالیایی و"thèrmai" به یونانی به معنی "چشمه های آب گرم" یک سرویس بهداشتی عمومی و همچنین یکی از اصلی ترین اشکال سرگرمی در رم بود. حمام ها فقط برای استحمام ، ورزش و بهداشت شخصی نبودند بلکه مکان هایی برای دیدار ، قدم زدن و مطالعه بودند. در این گزارش به بررسی حمام های کاراکالا در ایتالیا می پردازیم که یکی از بزرگترین مکان های باستان شناسی در رم است وامروزه به موزه تبدیل شده و برای بازدید عموم باز است.
همانطور که از نام آن پیداست ، امپراطور کاراکالا ،این حمام ها را در قرن 3 میلادی در قسمت جنوبی شهر بنا کرد. برای رساندن آب به این ساخت و ساز عظیم ، شاخه ویژه ای از قنات آکوآ مارسیا Aqua Marcia ساخت که نام آن را از خانواده امپراطوری گرفت. این پروژه عظیم تنها به لطف فناوری پیشرفته و صدها برده و در طول 5 سال به پایان رسید. نویسنده لاتین ، پولمیوس سیلویسPolemius Silvius ، این حمام ها را یكی از هفت عجایب روم خواند. این نوعی پروژه ریسک پذیر و باشکوه بود که معماری رومی آن را به خوبی انجام داد: سقف هایی با طاق های عظیم و دهانه های بزرگ ، همه در کنار هم ساختمانهای دیدنی و متناسب با نسبت های باورنکردنی ایجاد کرده اند. این ساختارها که تا به امروزه زنده مانده اند ، حتی اگر عنصر اساسی «آب» دیگر در درون آنها جریان نداشته باشد ،هنوز هم خارق العاده هستند. این حمام ها در واقع برای استفاده گسترده مردم در محلات اطراف توسط امپراطوری ساخته شده که تمایل به جلب رضایت مردم داشته است. ورودی در هر ساعت از شبانه روز رایگان و در دسترس بود
این مکان روزانه بیش از 6000 نفرگنجایش داشت. مجتمع معماری حمام های کاراکالا در یک محوطه مستطیل شکل قرار گرفته بود ، که هر طرف آن بیش از 400 متر طول داشته که دسترسی اصلی آن در ضلع شمالی بوده است. حمام ها علیرغم شکل ظاهری خاص خود ، عمدتاً مورد توجه افراد طبقه کارگر بودند چون افراد مرفه معمولاً در خانه های خود حمام خصوصی داشتند.
معابر و سالن های مرکزی بزرگ توسط سقف های طاقدار عظیم پوشانده شده بود. این سالن ها دارای دو ردیف پنجره بزرگ بود که در معرض نور خورشید قرار داشتند.
استخرها توسط مخازن عظیمی تغذیه می شدند که می توانستند تا 80.000 متر مکعب آب نیز در خود جای دهند. سقف های بالای استخرها با کاشی های شیشه ای رنگی تزئین شده بودند.
برای گرم کردن آن ، اجاق گازهای زیرزمینی بسیار بزرگی وجود داشتند که هوای گرم را از طریق فضاهای زیر طبقات پخش می کردند. اجاق ها با مقادیر باورنکردنی از چوب تغذیه می شدند و رومی ها متأسفانه به دلیل استفاده بی رویه قطعات عظیمی از اراضی جنگلی معروف بودند.
اتاق های زیر زمینی
در زیر طبقات حمام ها فضاهای خدماتی وجود داشت که امکان مدیریت حمام ها به دور از چشم مشتریان خود را فراهم می کرد. مجموعه پیچیده ای از اتاق های زیر زمینی که در حال حاضر قابل بازدید نیستند ، یک نمای فوق العاده را ارائه می دهد: اجاقهای عظیم و فضای ذخیره سازی چوب و کوره ها جهت گرم کردن آب برای حمام های گرم و سونا ، و همچنین کارخانه و سیستم تنظیم آب و سایر سازه ها ، در این فضای جالب زیرزمینی با بیش از سه متر ارتفاع نگهداری می شدند. برای جلوگیری از پوسیدگی کف چوبی زیرزمین ، پنجره های سقفی ساخته بودند که باعث ایجاد جریان هوابه داخل می شد.
در طول سال ها ، حمام های حرارتی بارها و بارها احیا شدند تا اینکه سرانجام در 537 کار خود را برای همیشه متوقف کردند.
موزه جدید
در دسامبر 2012 در زیرزمین حمام های کاراکالا در سایت باستان شناسی در رم موزه جدیدی افتتاح شد. این موزه که توسط وزارت باستان شناسی دولت ایتالیا اداره می شود ، چهل و پنج قطعه بزرگ باستان شناسی را در خود جای داده است ، که قبلاً هرگز به صورت عمومی نمایش داده نشده بودند.
نمایشگاه دائمی این موزه ، که توسط معمار فابیو فرونساری Fabio Fornasari طراحی شده است ، با هدف نشان دادن چگونگی استفاده مردم رم از سالن های گرمایشی در گذشته است ، که این موضوع را با استفاده از عناصر ، مواد و رنگ هایی که به دقت انتخاب شده اند برای برانگیختن نقش و اهمیت آب در حمام های روم باستان بخوبی به نمایش درآورده است.
آثار باستانی در موزه با دقت داخل قاب های فلزی بزرگ قرار گرفته اند تا بازدید کنندگان بتوانند هر قطعه را با جزئیات تماشا و مطالعه کنند ، که البته این آثار در پس زمینه ای چشمگیر از ساختار تزیینی جذاب و پیچیده ای از حمام کاراکالا قرار گرفته اند.
آثار به نمایش در آمده در این موزه ، شامل سرستون های غول پیکر از هرکول ، ونوس و مارس و به صورت فیگوراتیو می باشد که در فریگیداریوم frigidarium (اتاق سرد) و ناتاسی natatio (استخر) یافت می شود ، همچنین این مجموعه دارای قطعاتی از حجاری و نقوش برجسته بزرگ است که کاراکالا برای یادبود فعالیت های رزمی خود ، از ستون مارکوس اورلیوس الگوبرداری کرده بود . این نقش برجسته ها ، مبارزات مختلفی را علیه مردم شمالی در حدود سال 200 میلادی به ثبت رساند و صحنه هایی از نبردها و زندگی نظامی را نشان می دهد.
معمار فابیو فروناری ، مسئول طرح و مفهوم نمایشگاه ، درک عمیقی از تعلق خاطرش را در این پروژه ارائه داد. هنگامی که برای اولین بار از زیر زمین پایین آمد ، ناگهان خود را در یک محیطی وسوسه انگیز و پر از فرصت پیدا کرد .هرچند در نگاه اول مانند هر تونل زیر زمینی قدیمی ، بدون هیچ گونه نشانه ای از پیچیدگی و هوشمندی برای ساخت یک گالری بود.
کف مرطوب ، آب و خاک که دیوارها را شسته بودند ، این ایده را به وجود آورد تا شکوه و عظمت قبلی حمام ها را احیا کند: تنها عنصر مفقود شده ، خود آب بود. او تصمیم گرفت تا آب خاطره انگیزترین شهر ابدی ، آب فونتانا دی تروی Fontana di Trevi را کشف کند. در این مرحله ، او تأثیر خاص رنگی را که آب قیمتی با آن باید جریان می یابد راپیدا کرد ، رنگی که حتی می تواند با آلودگی ظاهر شود ، اما در سطح عمیق تری می تواند روی ستونها منعکس شود و استحکام آنها را تقویت می کند: این رنگ "گلیکو"بود (آبی سبز ). برای ایجاد جلوه دلخواه ، قسمتهای رنگی با کمی خاك و لایه ای نازك از رزین و... ترکیب کرد تا به سطح آب نمادین ظاهر حرکتی داده شود. سکوهایی که از زیر آن روشن شده و با روکش جدید پوشانده شده اند ، تا حدی برای روشن کردن ستون های کاذب با سرستون های عظیم مورد استفاده قرار می گیرند. قفسه های این نمایشگاه با نشان دادن قطعاتی از دیوارهای اصلی سالن های بدنسازی حمام، به جای ساخت و ساز صرف ، حس همان مکان تاریخی را در ذهن ایجاد می کند.
برای راحتی 6000 تا 8000 نفری که هر روز از این مجتمع بازدید می کنند همه چیز فراهم است. وسایل مرمری نیز در سال 1996 از جاهای مختلف بازگردانده شد این قطعات با ارزش از ترس سرقت وبه مدت 16 سال در زیر زمین نگهداری شدند تا اینکه دوباره بتوانند به مردم عرضه شوند

گزارش و تحقیق : دکتر ونوشه شکری

سایت موزه ها، محوطه های باستانی و سایت های تاریخی را در برمی گیرند که فصول مختلف کاوش های باستان شناسی را طی کرده اند و هدف از آن معرفی برخی از آثار مورد نظر است و آنچه در این رابطه با اهمیت به نظر می رسد در درجه اول، نوع معرفی و کیفیت های آن و نیز ابزارهایی است که در این معرفی مورد استفاده قرار می گیرند و بعد از آن، دسته بندی آثار تاریخی ؛ به ویژه آن دسته از آثاری که در محدوده این طرح قرار می گیرند. سایت موزه در یک تعریف کلی به موزه هایی اطلاق می شود که در محل و ترکیب با یک محوطه(سایت) تاریخی شکل گرفته، البته تنها به موزه هایی که مرتبط با آثار تاریخی و باستانی است اطلاق نمی شود، بلکه طیف گسترده ای از جمله محیط و منظر پیرامونی آثار را نیز شامل می شود.

یک سایت موزه باستان شناختی به عنوان خانه – موزه ای است که مواد و اشیاء کشف شده از کاوش های باستان شناختی یا سایر پژوهش های روشمند را به نمایش می گذارد. بنابراین یک سایت موزه باستان شناختی می تواند یک موسسه غیر انتفاعی دائمی برای ارائه خدمات به جامعه و توسعه آن تلقی شود که می تواند در مکان محوطه باستان شناختی یا کنار آن تاسیس شود. یک سایت موزه باستان شناختی از مدارک، پژوهش ها، میراث فرهنگی منقول یک اجتماع و همچنین آثاری که در نتیجه کاوش یا بررسی باستان شناسی بدست آمده است؛ با اهداف حفاظت، مستند سازی، مطالعه، تفسیر و آموزش، اداره و مدیریت می شود.

یکی از این سایت موزه ها آکروپولیس است که توجه به نوع استفاده از این سایت موزه می تواند راهگشای خوبی برای کسانی باشد که به میراث فرهنگی کشور توجه داشته وبه آن می پردازند.

آکروپولیس

از قرن نوزدهم گزارشاتی که در مورد پارتنون ، توسط باستان شناسان، معماران، سیاستمداران و روشنفکران تهیه شده بود، غالبا آن را به عنوان یک بنای یادبود توصیف کرده اند گویی که از زمان باستان تاکنون هرگز تغییری نکرده است. بازسازی و تغییرات پارتنون سفید برای مدت زمان طولانی ادامه داشته است، حتی شواهد و داده های علمی نیز به وضوح تحول ساختمان را در گذشت زمان نشان می دهند. علیرغم اینکه قبلاً معلوم شده بود که این بنای تاریخی در طی ادوار،مورد استفاده های مختلف قرار گرفته است .نخستین موزه آکروپولیس در ابتدا در سال 1874 بنا به برنامه های پاناگیس کالکوس (78- 1810) ساخته شد و آثار باستانی و یافته های باستانی از محل آکروپولیس در آن قرار گرفت. به زودی آشکار شد که موزه اولیه ساخته شده برای نمایش همه اشیاء به اندازه کافی بزرگ نیست. تمهیدات بعدی در اواخر قرن نوزدهم به آن اضافه شد و بنای جدید جایگزین بنای قدیمی در سال 1953- 1956 شد. این بنا توسط پاتروکلوس کارانتینوس (763 - 1903) ساخته شده و در سال 1956 افتتاح شد. نمایشگاه دائمی آن در سال 1964 و زیر نظر باستان شناس و مسئول موزه آکروپولیس، یانیس میلیادیس (1875-1995) به پایان رسید.

سرانجام ، در سال 2000 ، مسابقه بین المللی برای طراحی یک موزه جدید ، برای آکروپولیس برگزار شد. برنده معمار سوئیسی مستقر در نیویورک برنارد تسوومی به همراه دفتر معماری محلی مایکل فوتیادیس بود که به یشنهاد او موزه جدید ساخته و در سال 2007 افتتاح شد ، درنهایت این مکان بعد از انتظار طولانی ، آتن را به یکی از مشهورترین اماکن باستانی جهان مبدل کرد.

یکی از مسائلی که معماران باید با آن کنار می آمدند و یکی از دلایل روند طولانی ساخت موزه در آن مکان ، وجود کاوش های باستان شناسی در محل بود. اگرچه این موزه در بالای آکروپولیس واقع نشده است ، اما چون در حاشیه جنوب شرقی آن قرار دارد ، اماکن مسکونی مهم با قدمت دوران برنز تا اوایل مسیحیت در منطقه ماکریانی،در محلی که برای ساخت موزه برنامه ریزی شده بود، کشف شد. براساس گفته های آرگیرو لوکاکی، موزه جدید آکروپولیس به عنوان یک مدار چند قطبی بین آکروپولیس ، جامعه معاصر یونان و موجودیت خودش عمل کرده و ابعاد فیزیکی و روانی هر یک را تجسم می کند

کاوش های در محل از طریق یک برش بزرگ که در تخته کف درست قبل از ورودی اصلی موزه ساخته شده قابل مشاهده است.

کاوش های باستان شناسی: سفر آغاز می شود

ساختمان موزه شامل سه سطح اصلی و یک اشکوب است. سازه مدرن "شناور" بر روی حفاری ها در همان محل ، با پشتیبانی از ستون های بتونی مسلح با دقت ساخته شده تا با محل حفاری تداخل پیدا نکند. می توان مکان باستان شناسی را تا حدودی زیرزمین واقعی ساختمان جدید دانست

این کاوش ها در حال حاضر در دسترس عموم قرار ندارد. با این حال ، بازدید کنندگان تا حدودی می توانند حفاری ها را از کف شیشه ای که در ورودی موزه بروی آن ساخته شده، مشاهده کنند. قرار است که در آینده نزدیک به طور کامل در دسترس عموم قرار گیرد.طبقه همکف شامل لابی ، فضاهای نمایشگاه موقت ، خدمات بازدید کننده و سالن اجتماعات است. ارتباط بصری با کاوش ها باعث می شود تا این سطح اولین مرحله از یک سفر تاریخی باشد که معمار تسوومی هنگام طراحی معماری موزه با دقت آن را برنامه ریزی کرده است.

نمایشگاه دائمی: یک سفر مدور در فضا و زمان

موزه آکروپولیس مجموعه ای خارق العاده از مجسمه ها را در خود جای داده است ، که از یونان باستان تا دوران روم و تا حدود پانزده قرن قدمت دارد که در پنج لایه به ترتیب زمان قرار دارد.

بازدیدکنندگان از طریق یک رمپ شیشه ای بزرگ ، مشرف به کاوش های زیرین و هم مرز با آثار باستانی کشف شده در دامنه آکروپولیس ، به سطحی می رسند که در آن نخستین گالری مختص به دوره "آرکائیک" ازدوره هنری یونان و نمایشگاه های باستان شناسی آن را نشان می دهد.

سپس ، از طریق یک راه پله ، مسیر بازدید تا بالاترین سطح موزه ادامه می یابد ، که در آن گالری پارتنون قرار دارد و مسیر حرکت بازدیدکنندگان به گونه ای طراحی شده که مطابق با مسیر حرکت در پارتنون است و مجسمه های مرمری نیز آنگونه چیده شده اند که در همان ابتدای ساختشان در معبد قرار داشتند.

کتیبه معروف پارتنون در قلب گالری به نمایش گذاشته شده است. بخشی از قطعات این کتیبه اصل و بخش دیگر آن در لندن ساخته شده است .

از طریق پنجره های بزرگ ، آثار هنری آکروپولیس و پارتنون رابطه مستقیمی برقرار می کنند.از سطح بالای موزه ، مسیر ادامه می یابد ، به مرور زمان پیش می رود و به سمت پایین می رود ، جایی که آثار مربوط به دوره کلاسیک روم نمایش داده می شوند ، درنهایت به طبقه ورودی باز می گردند و بدین ترتیب مسیر حرکت نمایشگاه در فضا و زمان به اتمام می رسد.

یک ساختمان پر از نور روز

استفاده از نور روز با دقت برنامه ریزی شده و یک مؤلفه اساسی در طراحی توسط معمار تسومی بوده است.از آنجا که موزه آکروپولیس ، تا حد زیادی موزه مجسمه ها است و با توجه به اینکه می توان بسیاری از آثار را از همه طرف مشاهده کرد، به نورپردازی مناسب نیازمند بود راه حل ارائه شده توسط معماران این بود كه نورپردازی پراكنده محیطی را از طریق مجموعه ای از دهانه ها با شیشه كامل در كل محیط گالری ها اجرا كنند. گالری پارتنون نیز توسط چراغهایی روشن شده است. برای جلوگیری از گرم شدن بیش از حد از تابش شدید خورشید ، به ویژه در تابستان ، چنین دهانه هایی با عایق شیشه ای بسیار کارآمد مجهز شده بودند.

برنامه ها و خدمات موزه

موزه آکروپولیس ، نمایشگاه های موقت ، تورهای مشخص و فعالیت های آموزشی را برگزار می کند. در کنار فضاهای نمایشگاهی ، ساختمان موزه ، شامل یک سالن اجتماعات ، یک فروشگاه ، یک کافه و یک رستوران با یک تراس پانوراما با مشرف به آکروپولیس است.